У другім нумары газеты «Мужыцкая праўда» аўтар ўздымае вельмі актуальныя праблемы: зямля і воля. Яська, гаспадар з-пад Вільні, тлумачыць сялянам, чаму адны; людзі багатыя, а другія бедныя, адкуль з'явілася паншчына.
Аўтар выкарыстоўвае розныя сродкі моўнай выразнасці:
Звароткі: “Дзецюкі”, “Мужыкі”
Фразеалагізмы: “багацтва нашае калола ў очы”, “каб іх так колька схапіла”, “маскаля з яго сабачым рондам”, “дзяруць астатню шкуру”, “ ўсё зрабілася па-чартоўску”
Сінекдаха: “ў суседстве з намі жыў Немец і Маскаль.”
Клічныя сказы: “От гэта так справядлівасць! ”. “"Мужык, давай рэкрута, мужык, давай падаткі, да і паншчыну яшчэ служы альбо плаці аброк у казну!" Так якая ж тут ужэ справядлівасць, калі ўсенька, што цяжка, зваляюць на мужыка, калі з яго дзяруць астатню шкуру, б’юць і плакаць не даюць! ”
Мова насычана дзеясловамі: “І няма чаго таму дзіваваціся, бо было лесу шмат, поля колька хочаш, а людзей то мала, так нашто ж служыць паншчыну за зямлю, калі кожны мог лесу выцерабіць, хату сабе паставіць і меці сваё поле.”