Машэку зламала каханне да дзяўчыны Наталькі, якая кінула яго і пайшла жыць у плац да пана.
“Сплыла і ўся яго надзея
Дажыць у радасці жыццё.
Каханне ў сэрцы гэтак сеяў,
А жаць прыйшлося пракляццё.”
Крыўда і жаданне помсціць з’ядала сэрца і душу Машэкі. Ён вельмі пакутаваў:
“Падчас бліжэй к двару падходзіў,
Страшэнна кляў і выгражаў,
I страх на стражу ўсю наводзіў,
Якую пан сабе дзяржаў.
Але не меў Машэка сілы
Такой, што сцены б разваліў
Туды, дзе вораг з яго мілай
Пасцель пуховую дзяліў.
Не мог на мак яму змяць косці,
Пракляцце толькі прызываў,
Ад сцен адходзіў з большай злосцю
I штосьці жудкае кнаваў.”
З цягам часу злосць і прага помсты, нянавісць да ўсяго свету праглынула Машэку і ён збягае ў лес і ператвараецца ў сапраўднага лютага звера, які адсякае людзям галовы:
“У муках страшных дачакаўся
Машэка першых дзён вясны
I з вёскай роднай папрашчаўся,
Уцёк з радзімай стараны.
У пушчу ўцёк, у ёй асеўся,
Змяніўся ўвесь, як ваўкалак,
У скуру воўчую адзеўся
I стаў на жыр выходзіць так.”
Аўтраскія адносіны таксама мяняюцца, ён называе Машэку “звер”, “ваўкалак”, “кат”.